Een grensgeval


Eerder besprak ik de uitspraak van de Afdeling van 12 december 2018, waarbij ik constateerde dat met die uitspraak de deur leek open te staan voor alle burgemeesters om een beleid te voeren dat woningen of lokalen in beginsel worden gesloten bij het aantreffen van een handelshoeveelheid drugs. De Afdeling heeft in die zaak namelijk overwogen:

“Gezien de toenemende overlast van drugs in gemeenten, met name in het grensgebied, bestaat er, zoals de rechtbank terecht heeft geoordeeld, geen aanleiding het door de burgemeester gevoerde beleid op dit punt onredelijk te achten.”

In eerdere uitspraken (zie bijvoorbeeld ABRvS 14 november 2018, ECLI:NL:RVS:2018:3663) hanteerde de Afdeling nog de overweging:

“Er bestaat, gelet op de bijzondere positie die de gemeente Venlo inneemt bij het uitvoeren van de Opiumwet, geen aanleiding het door de burgemeester gevoerde beleid op dit punt onredelijk te achten”

Op 27 februari 2019 deed de Afdeling wederom een uitspraak met betrekking tot een woningsluiting op grond van artikel 13b van de Opiumwet door de burgemeester van Venlo. In r.o. 3.1 van die uitspraak wordt de hiervoor opgenomen overweging van 14 november 2018 herhaald. Het is daarmee onduidelijk of de overweging uit de uitspraak van 12 december 2018 als een uitzondering moet worden gezien of de nieuwe regel. Het is wachten op een uitspraak met betrekking tot een gemeente die een zogenoemd “one strike you’re out” beleid voert en waarover geen discussie kan bestaan dat die gemeente is gelegen buiten het grensgebied.

De uitspraak van 27 februari 2019 is nog om een andere reden interessant. De rechtbank had namelijk overwogen dat de burgemeester onvoldoende gemotiveerd had waarom er door de zwaarte van de sanctie geen sprake was van een bestraffende sanctie. De Afdeling heeft in dat kader overwogen dat er geen aanleiding bestaat om de last alleen op basis van de zwaarte van de maatregel als een bestraffende sanctie aan te merken. Daarbij wordt gewezen op de bestuursrechtelijke aard van de maatregel, het niet onredelijk te achten beleid (zoals hiervoor besproken) en het feit dat de Afdeling in eerdere uitspraken een sluiting van een woning van een jaar niet onevenredig heeft geacht.

ABRvS 27 februari 2019, www.rechtspraak.nl: ECLI:NL:RVS:2019:627

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Huisverbod in het belang van de kinderen

De burgemeester mag bij het opleggen van een huisverbod aan het belang van de kinderen een zwaar gewicht toekennen. Uit een uitspraak van de Afdeling van 9 januari 2019 blijkt dat wanneer niet duidelijk is van wie van de echtelieden het gevaar uitgaat, de burgemeester met het oog op het belang van de kinderen mag bepalen aan wie het huisverbod wordt opgelegd. De Afdeling heeft in huisverbodzaken al vaker overwogen dat aan het belang van kinderen een zwaar gewicht toegekend mag worden (zie bijvoorbeeld ABRvS 17 februari 2010, ECLI:NL:RVS:2010:BL4143 , r.o. 2.6.1). De Afdeling heeft echter ook al vaker overwogen dat de burgemeester niet bevoegd is een huisverbod op te leggen aan één van de echtelieden als onduidelijk is van wie het gevaar uitgaat (zie bijvoorbeeld ABRvS 8 februari 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BV3218 , r.o. 2.5.1). In de zaak die ten grondslag lag aan de uitspraak van 9 januari 2019 was het de burgemeester van Schiedam niet duidelijk van wie van de echtgenote...
Meer lezen

Woningsluiting onevenredig vanwege maatregelen corona?

Een woningsluiting op grond van artikel 13b van de Opiumwet kan wegens bijzondere omstandigheden onevenredig zijn. In een uitspraak van 27 maart 2020 heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland de naar aanleiding van het corona virus getroffen maatregelen samen met de slechte gezondheid van een overtreder als bijzondere omstandigheden beschouwd die de burgemeester in zijn beoordeling moest betrekken. De burgemeester van de gemeente Heumen heeft op 3 maart 2020 besloten een erf met de opstallen, inclusief woningen voor de duur van 1 jaar te sluiten. Dit vanwege het aantreffen van een productielocatie van synthetische drugs en een hennepkwekerij. De bewoners van meerdere woningen op het perceel maken bezwaar en dienen een verzoek om een voorlopige voorziening in. Een van de bezwaren die aangevoerd worden is dat sluiting van het hele perceel, inclusief de woningen, onevenredig is in verhouding tot het met de beleidsregel te dienen doel. Volgens de verzoekers had de...
Meer lezen

Burgemeesters en bijtincidenten

In twee recente uitspraken over maatregelen van burgemeesters naar aanleiding van bijtincidenten komt de reikwijdte van de lichte bevelsbevoegdheid van artikel 172 lid 3 van de Gemeentewet in dat kader aan de orde. Een hond in Den Haag beet in de periode tussen 2015 en 2018 ten minste zes andere honden en twee personen. De burgemeester van Den Haag heeft daarop op 1 maart 2019 een bevel gegeven op grond van artikel 172 lid 3 van de Gemeentewet (Gemw) tot de blijvende inbeslagname van de hond. De burgemeester heeft daarbij aangegeven de hond te willen overdragen aan een andere eigenaar en als dat niet mogelijk blijkt de hond te willen doden. De rechtbank heeft overwogen dat de laatstgenoemde inbreuken een meer specifieke grondslag eisen dan artikel 172 lid 3 Gemw. De burgemeester mocht de hond in beslag nemen, maar dat mocht niet blijvend en van overdracht of euthanasie kon geen sprake zijn. De Afdeling volgt in een uitspraak van 20 mei 2020 dit oordeel van de rechtbank en heef...
Meer lezen